Signapore

Het gezin waar we logeren is perfect: voldoende privacy en veel interessante gesprekken, want het zijn uiteraard ook geen 'gewone' mensen. Tim was kok, maar wilde de wereld zien en werkt nu als fotograaf voor Reuters. Meraia heeft Harvard bedankt uit schrik nadien vast te roesten en is beginnen werken als journaliste, ook om te kunnen reizen. Zij hebben elkaar 'onderweg' ontmoet :-) Zij werkt nu aan een PHD en zorgt voor de 2 kinderen.

wafels als ontbijt

We hebben hier een ruime slaapkamer met eigen badkamer, wat een luxe! Een appartement huren is hier erg duur. Voor een 2-slaapkamerappartement betaal je minstens 2.500 euro per maand. Elke blok heeft wel zijn eigen zwembad, meestal ook een tennisveld... Een gebouw staat er maximaal 30 jaar, dan wordt het afgebroken en er komt een nieuw. Zo gaat het ook met de auto's: die mogen maximaal 10 jaaroud  zijn, dan moeten ze het land uit.
Signapore geeft ons een beetje HongKong-gevoel, maar niet zo streng en veel minder mensen. Je kan hier ook perfect fietsen. Het eten is zeer betaalbaar tenzij je gaat waar de expats gaan: die restaurants zijn belachelijk duur. Je vindt hier weer alles: indisch, chinees, vietnamees, koreaans, Thai,... dat is wel leuk.


We gaan shoppen voor een 'echte' telefoon voor Michel ( de vorige is gestolen in Kala Perlis) die hier minder dan de helft kost tov thuis.
Het centrum is klein en alles ligt dicht bij elkaar: chinatown, little india, de arabische wijk.

de moskee

echte koffie in de arabische wijk

belgian beers!!

Paar kiekjes genomen vanuit het appartement van onze hosts

Waar kunnen wij aan de ketting werken zonder iets vuil te maken? 

Tim en zijn gezin rijden met ons naar de andere kant van Signapore, waar we 2 nachten logeren bij Xinhan (chinees) en Emilien (frans) een koppel dat hier hun leven begint op te starten na 2 jaar op een tandem de wereld te zijn rondgereden. Onderweg breekt de ketting van Michels fiets. Grrrr

gewone huizen lijken zo nietig voor die flatgebouwen

training voor de dragonboatrace

Morgan hangt vast aan papa's fiets en Eden zit achterop bij mama

We zullen toch een fietswinkel moeten opzoeken om een nieuwe reserveketting mee te nemen naar Indonesië. Morgen shoppen dus :-)