24.01
De slaapkamer met dakterras was erg goedkoop, maar langer dan 2 nachten zouden we er niet gebleven zijn. Centraal gelegen heeft zo zijn voordelen, maar biedt 's nachts erg luidruchtig verkeer en non stop karaoke. Om 04u begint het gezang uit de moskee waaraan je nergens kan ontsnappen en om 07u starten de gebeden op school recht tegenover ons. Een jongetje van een jaar of 9 dramt er door de micro een arabische tekst in de oren van de ganse school. Hoe lang dat kind er over heeft gedaan om dat uit het hoofd te leren wil ik niet weten. Het duurt zeker een half uur.
We zijn toch blij hier te zijn terecht gekomen, want de eigenaar heeft ons heel wat praktische tips gegeven. Zo weten we nu dat we een visum-run zullen moeten doen, want de overheid staat geen 60 dagen velenging meer toe. Blijkbaar wenst de regering niet dat de buitenlanders lang blijven. Dom, want het eens zo bloeiende toerisme is stilgevallen. Toeristen bezoeken nu nog de hoogtepunten, maar in plaatsen zoals hier komen ze niet meer en daar is de lokale bevolking de dupe van.
We vertrekken naar de krater langs de kloof. Startend met een leuke afdaling... dat kan niet goed komen, want alles wat nu naar beneden gaat, moeten we straks weer naar boven. :-( Amai m'n voeten! We zijn in goeie vorm, maar het klimmen is hier vaak zo steil dat we allebei de fiets moeten duwen. ( soms 20%) Het is letterlijk zweten geblazen, maar toegegeven: het loont, want boven is het zo mooi!
Het wordt een ganse dag zwoegen, waarschijnlijk de zwaarste dag sinds ons fietsleven in Azië en toch zijn we blij het op deze manier gedaan te hebben. Aan de top doen we onze jassen aan voor de afdaling: 45 bochten...
We slapen beneden aan het meer, weer in een goedkoper ding dat ons door een duitser die we onderweg ontmoet hebben afgeraden werd omdat het helemaal verloederd zou zijn. We gaan toch eens kijken en nemen de bungalow op de eerste rij: schitterend! De WCbril hangt los, de lavabo is er niet meer, maar verder ziet het er voor onze normen zeer netjes uit. Het heet 'paradise' en dat is het ook. Een douchke om het zweet er af te wassen en we zijn weer als herboren én... de zon komt er door.
Geen internet natuurlijk, dus kan ik de blog enkel schrijven en later publiceren. Dat zal vanaf nu wel vaker gebeuren.
25.01
Het is hier zo mooi en rustig (we zijn de enige gasten) dat we beslissen hier 2 dagen te blijven. Het complex is gebouwd door een duitser die met een Indonesische vrouw getrouwd was. Zijn vrouw is overleden en haar moeder heeft het geërfd. Ze heeft 2 jonge superlieve mannen in dienst die het runnen, waarvan Zul geweldig kan koken. Nog een reden om hier even neer te strijken. Het wordt een dag om te lezen, muziek te beluisteren, uitstapje naar het dorp en Michel leert panorama's fotograferen met zijn nieuw speelgoedje. Het lijken wel postkaartjes.
De slaapkamer met dakterras was erg goedkoop, maar langer dan 2 nachten zouden we er niet gebleven zijn. Centraal gelegen heeft zo zijn voordelen, maar biedt 's nachts erg luidruchtig verkeer en non stop karaoke. Om 04u begint het gezang uit de moskee waaraan je nergens kan ontsnappen en om 07u starten de gebeden op school recht tegenover ons. Een jongetje van een jaar of 9 dramt er door de micro een arabische tekst in de oren van de ganse school. Hoe lang dat kind er over heeft gedaan om dat uit het hoofd te leren wil ik niet weten. Het duurt zeker een half uur.
We zijn toch blij hier te zijn terecht gekomen, want de eigenaar heeft ons heel wat praktische tips gegeven. Zo weten we nu dat we een visum-run zullen moeten doen, want de overheid staat geen 60 dagen velenging meer toe. Blijkbaar wenst de regering niet dat de buitenlanders lang blijven. Dom, want het eens zo bloeiende toerisme is stilgevallen. Toeristen bezoeken nu nog de hoogtepunten, maar in plaatsen zoals hier komen ze niet meer en daar is de lokale bevolking de dupe van.
We vertrekken naar de krater langs de kloof. Startend met een leuke afdaling... dat kan niet goed komen, want alles wat nu naar beneden gaat, moeten we straks weer naar boven. :-( Amai m'n voeten! We zijn in goeie vorm, maar het klimmen is hier vaak zo steil dat we allebei de fiets moeten duwen. ( soms 20%) Het is letterlijk zweten geblazen, maar toegegeven: het loont, want boven is het zo mooi!
 |
| Vriendelijke boer die absoluut wilde helpen duwen |
Het wordt een ganse dag zwoegen, waarschijnlijk de zwaarste dag sinds ons fietsleven in Azië en toch zijn we blij het op deze manier gedaan te hebben. Aan de top doen we onze jassen aan voor de afdaling: 45 bochten...
We slapen beneden aan het meer, weer in een goedkoper ding dat ons door een duitser die we onderweg ontmoet hebben afgeraden werd omdat het helemaal verloederd zou zijn. We gaan toch eens kijken en nemen de bungalow op de eerste rij: schitterend! De WCbril hangt los, de lavabo is er niet meer, maar verder ziet het er voor onze normen zeer netjes uit. Het heet 'paradise' en dat is het ook. Een douchke om het zweet er af te wassen en we zijn weer als herboren én... de zon komt er door.
Geen internet natuurlijk, dus kan ik de blog enkel schrijven en later publiceren. Dat zal vanaf nu wel vaker gebeuren.
25.01
Het is hier zo mooi en rustig (we zijn de enige gasten) dat we beslissen hier 2 dagen te blijven. Het complex is gebouwd door een duitser die met een Indonesische vrouw getrouwd was. Zijn vrouw is overleden en haar moeder heeft het geërfd. Ze heeft 2 jonge superlieve mannen in dienst die het runnen, waarvan Zul geweldig kan koken. Nog een reden om hier even neer te strijken. Het wordt een dag om te lezen, muziek te beluisteren, uitstapje naar het dorp en Michel leert panorama's fotograferen met zijn nieuw speelgoedje. Het lijken wel postkaartjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten