28 en 29.12 in Penang

In Penang kunnen we enkel duur slapen of in een donker kruiphol, wat we geen van beiden zien zitten. Dan vallen we op een klein baaitje aan een chinese tempel. We drinken iets en vragen of we de tent mogen opstellen op het strand. Geen bezwaar! Fantastische plek, recht voor het restaurant waar we ons tegoed doen aan een kilo crab mét pint. Die heeft Michel de laatste dagen moeten missen, want noch in restaurants, noch in winkeltjes was er bier te vinden bij de moslims en na een warme dag trappen doet dat deugd. Dan wordt het donker en begint het te gieten op zijn aziatisch... De tent is waterdicht, test doorstaan.

De tweede dag wordt hetzelfde scenario om te slapen. Als we binnen ons budget willen blijven is het vrij krottig en bovendien zit alles vol. We boeken toch een kamer in Georgetown voor 1 nacht en vinden voor de dag nadien iets beter (tenminste proper!) We zitten tussen de chinese en indische wijk, dus qua eten valt dat geweldig mee. Voor ontbijt vinden we een overheerlijke dim sum-chinees waar wij de enige blanken zijn. Niet te begrijpen, want Georgetown is zeer toeristisch. Het oude stadsgedeelte doet een beetje denken aan China. We verkennen het op de fiets.

Overal in de stad zijn muurtekeningen te vinden, de ene al wat origineler dan de andere.

24-26 december: Maleisië

Lankawi is een eiland en onze eerste ervaring met Maleisië.
Op kerstavond eten we eens geen rijstsoep, maar een heus kerstdiner...

Hier stonden we bij de moslimvrouw

De volgende morgen vinden we een kamer voor één nacht. Het eiland kan ons niet bekoren, een echte badplaats en de zee is niet proper. Als je dat vergelijkt met de Thaise eilanden... We beslissen de volgende dag te vertrekken naar het vaste land met de ferrie. Fietsen tot aan de ferrie en dan wachten tot 1.45u in een grote lobby, ook een belevenis.

We zetten over naar Kuala Perlis om van daaruit onze tocht naar het zuiden te beginnen. De mensen zijn hier vriendelijk, maar minder uitbundig dan in Thailand en Laos. Het is duidelijk een moslimland: ook kleine meisjes dragen hier een hoofddoek, wat bvb in Jordanië niet het geval is. Anderzijds is er een grotere tolerantie van de vrouwen naar mijn fietsoutfit. Het is weer moeilijk om slapen te vinden, maar het lukt ons toch, alleen... de fietsen mogen niet binnen staan. (dat was in Thailand, Laos of Cambodja nooit een probleem) Wij riskeren dat niet en vinden uiteindelijk een andere kamer, niet duur, maar ook niet aan te raden. Dan maken we weer dezelfde fout door goedgelovig te zijn qua veiligheid. In Thailand kan je alles overal laten staan, als er geld ligt zullen ze het je nog komen brengen. Michel zit in de gang voor onze kamer op zijn chinese telefoon te lezen (Kobo gedownload) als Jan belt met skype. Hij gaat even met de PC de kamer in om die te laten zien en als hij terug in de gang komt is de Samsung weg. We kunnen het niet echt geloven en zoeken alles af... tevergeefs. Nochtans waren we op onze verdieping alleen op één man na die op een matje in de hoek zat te bidden. We hebben noch de man, noch de gsm teruggezien...
Nu zijn we zeker dat Thailand een beter fietland is :-(

De volgende dag ziet er niet veelbelovend uit, want Michel heeft op een blog gelezen dat je dit stuk beter overslaat, want er is niets te zien. Ja wadde! Diegene die dat geschreven heeft is waarschijnlijk langs de hoofdbaan gereden, wat wij altijd proberen te vermijden. Zelfs als de gps het niet aangeeft, proberen we toch kleinere paadjes te vinden, liefst zo dicht mogelijk bij de zee en die hebben we vandaag gevonden! 100km lang: de mooiste fietsdag tot nu toe. Tussen de zee en riviertjes, langs rijstvelden, bananenbomen, opnieuw tussen de koeien, geitjes en andere loslopende bewoners van deze streek. We voelen ons weer "onderweg" zoals vorig jaar, want stranden zijn mooi en leuk, maar het echte avontuur ligt toch in het onderweg zijn.

"langs daar..."

overal zien we deze gebouwen waar ze zwaluwnestjes kweken voor China

de rijstpellen worden verbrand en dat maakt de grond weer vruchtbaar

ananaspauze

ook dat zien we veel: vuilnishopen en overal plastiek. Ook de riviertjes zien ze hier als vuilnisbak

Het eten aan de kraampjes is eenvoudig maar lekker en zeer goedkoop. Het logemet is vaak te duur voor ons budget (60 euro voor een homestay), maar als we dan vragen om de tent te mogen zetten is dat nooit een probleem. Gisteren hebben we als kerstdiner IKAN BAKAR gegeten (gegrilde vis) en gestoomde squid. Vandaag waren het eenvoudige fried noodles en slapen we in de tent aan een kabbelend beekje van een natuurreservaat. Meer moet dat niet zijn.
26.12
Vandaag geen 100km te doen en da's maar goed ook, want ik ben vannacht wakker geschoten omdat ik dacht iemand aan onze fietsen te horen friemelen en door de bruske beweging is er iets in mijn rug geschoten. Bovendien heb ik al 2 dagen een ontsteking aan mijn linker bovenarm waarvan ik de oorsprong niet ken. Ik ben op Kho Lipé een heel eind de zee in gezwommen en terwijl ik even uitrustte voor de terugtocht heb ik me gekrast aan een rots in zee: 2 kleine wondjes: op mijn rechter scheenbeen en op mijn linker bovenarm. Betadine en fucidin gebruikt en het been betert, maar de arm heeft nu een harde schijf van 8cm doormeter, rood en warm. Als we op niet geasfalteerde wegen rijden doet elke schok pijn. Geen apotheker in de omtrek tot Penang. Als het morgen niet betert, start ik met antibiotica. Michel zegt af te wachten, maar ik ben een beetje paranoïde wat wondjes betreft in deze landen. Ik neem alvast traumeel voor mijn rug.

een huwelijk onderweg

waar ze ons absoluut wilden uitnodigen

Qua veiligheid valt het verder prima mee. Het verkeer rijdt hier ook links, wat geen probleem is, behalve bij het oversteken. Automatisch kijken we soms naar de verkeerde kant. De chauffeurs zijn meer dan hoffelijk, toeteren nooit, tenzij om dag te zeggen of een foto van ons te nemen. Als enige blanken zijn we een echte bezienswaardigheid... We hebben nog niet door een grote stad gefietst, dus dat blijft afwachten. Michel is een keer bijna over een gigantische varaan gereden die onbeweeglijk op het fietspad lag en één keer deed een chauffeur zijn portiek open net als hij er aan kwam. Buiten een afgerukte bagagezak gelukkig geen schade.

ijsvogeltje

Veel honden en katten ook, maar ze worden goed verzorgd. In Kho Lipé hadden we een huishond: zodra we wakker waren kwam hij aan onze voeten liggen op het terras en in Lankawi sliep de kat van de guesthouse aan mijn voeten op bed. Ik liet het beest doen, ze lag op de bedsprei, maar die gebruiken wij in de goedkopere slaaplaatsen toch niet. We liggen in onze eigen zakjes, want die dingen worden hier niet regelmatig gewassen.
Het is moeilijker om slapen te vinden hier. We kunnen een kamer krijgen voor 200 RM (50 euro) wat een beetje veel is. Kamperen doe ik vandaag liever niet voor mijn rug en dus rijden we verder en vinden toch een kamer voor 80 RM. Lekker gegeten en vroeg gaan slapen, maar eerst nog een filmke! Wat een luxe hé.

27.12
De rug is beter en de plek op mijn arm doet nog pijn, maar is minder warm en minder gezwollen. Traumeel heeft daar natuurlijk ook effect op: waarom heb ik daar niet onmiddellijk aan gedacht? Ben bijna blij dat er iets in mijn rug is geschoten, want ik was niet gerust in die schijf in mijn arm en zou nooit aan traumeel gedacht hebben.
We fietsen vandaag naar de overzet voor Penang, maar laten eerst Michel nog kortwieken. Hij wil enkel een vrouwelijke kapper wat in een moslimland niet kan, maar we vinden toevallig een kapster zonder hoofddoek, boeddhistisch: Thaise grootmoeder een chinese grootvader. Voor 1,5 euro heeft hij weer een fris kopke!

Een mooie rit weer vandaag.

Tsunamistandbeeld

Uiteraard overal een moskee

Op naar Penang

Via Kho Lipé naar Maleisië

18-22 december

Iets meer kilometers gedaan deze twee dagen en het ging vlot ondanks toch wat op en neer. Michel is gerust gesteld: hij voelt zich opnieuw in vorm!
Hoe meer we zuidelijker rijden, hoe duidelijker het wordt dat hier geen mens komt. De thai vragen hier om een foto van ons te mogen nemen... nu zijn de rollen eens omgekeerd. Qua communicatie is dat geen probleem: thai zijn zeer 'open' en als je elkaar wil verstaan, heb je geen woorden nodig.

Als je vroeg de baan op bent, zie je de vissers vertrekken

Hoe ga ik dat hier uitleggen wat we willen eten?

Terwijl we zitten te ontbijten, passeert er een stoet van lokale sportclubs

De remmen van Michel piepen vreselijk, dus even een fietswinkel binnen en zelfbediening

We slagen er toch in om eten en slapen te vinden en beslissen dan om de boot te nemen naar Kho Lipé, een mooi eiland waar we enkele dagen zullen blijven. Inderdaad mooi, maar dat zal niet lang meer duren: ze zijn het vol aan 't bouwen. Wij rijden naar de andere kant van het eiland om niet tussen de massa te zitten. We vinden een bungalow op het strand en zullen morgen een kampeerplaats zoeken, want het is hier vrij duur om te slapen (25 euro per nacht) Zodra we aangekomen zijn: badpak aan en de zee in. Terwijl we in het water liggen te keuvelen wat voor gelukzakken wij zijn, roept Michel 'auw'... zijn hand in een zeeëgel geplant. Onmiddellijk met pincet-in-aanslag te werk gegaan, maar die naalden breken snel af met als gevolg dat zijn handpalm nu vol zwarte puntjes zit. De vrouw van onze resort heeft er citroen op gegoten en zegt dat het 'no ploblem' is. Ik heb dat in Griekenland eens meegemaakt en de boeren daar zegden dat je er op moet plassen, dus geef ik M liters te drinken en als het niet voldoende is, kan ik er ook nog op plassen :-)
Luie dag aan het strand. Michel verkent het eiland ifv kampeerplaats te vinden, maar dat wordt noppes. Tot voor 2 jaar kon dat wel, maar ze hebben het ook hier begrepen: je mag nergens meer kamperen, enkel een bungalow huren. Wel, het zal onze pret niet bederven, we blijven nog een nacht. Het is hier gewoon super en aan onze kant van het eiland is de zee erg kalm, aangenaam warm en zijn de enkele andere toerisen 'normale' mensen. We slapen opnieuw 's nachts door het geluid van de zee, de frisse bries en geen karaoke.

Onze bungalow op Kho Lipé

Met muziek in de oren...

"Ons" strand met zeer weinig andere toeristen: die zitten allemaal samen op het strand waar we zijn aangekomen met de boot.

oil massage...

Alle kinderen spelen graag met zand

Grootouders zorgen hier voor kinderopvang

We zijn aan het eind van ons Thailand verhaal en steken over naar Maleisië met een speedboot. Aan de kant waar we de boot nemen is het zand veel zachter, maar het is er veel drukker: het ene cafeetje/restaurant naast het ander dat elk zijn eigen muziek speelt... Wij zaten perfect in onze baai.

Maleisië: here we come! Voor mij een nieuw land om te verkennen. 

We komen aan rond 18u en moeten nog naar de immigratiedienst voor het visum: het is dus donker als we beginnen te fietsen. Geen nood: we hebben geweldige chinese lampen en een koplamp achterste voor als achterlicht, want het mijne is gesneuveld tijdens de vlucht vanuit Brussel. De mensen rijden hier even respectvol als in Thailand, dus dat valt best mee. Waar wij niet op gerekend hebben, is dat de kerstvakantie begonnen is en we vinden geen kamer! Om 22u hebben we dan gevraagd aan een moslimvrouw die een guesthouse runt of we onze tent mochten opzetten in haar voortuin. Ze begreep dat niet goed, maar toen het duidelijk werd: geen probleem... haar man bracht nog karton om op te slapen (wat uiteraard niet nodig was met onze matjes), ze kwamen vragen of we iets nodig hadden, of alles ok was... heel lieve mensen en ...hij gaf ons ook zijn paswoord voor internet wat perfect werkte in de tent :-)