Laatste dagen in Yogyakarta

We vliegen naar Yogyakarta en rijden van de luchthaven naar het centrum. Grote stad, veel 'hotelletjes', maar het is snel duidelijk dat de kwaliteit, rust en vriendelijkheid van Bali niet te benaderen valt. We parkeren de fietsen hier voor goed...
De volgende dag zouden we een uitastap maken naar Merapi, vulkaan nummer één op de lijst van gevaar. Michel heeft de kaart bekeken en we zijn slechts een 25km van de vulkaan verwijderd, dus lijkt het ons te gek om daar vervoer voor te nemen. We vertrekken dus toch gepakt en gezakt met de fiets. (verslaafd?) Het is constant klimmen, maar heel zacht, geen probleem. De laatste 7 km is het wel flink trappen steil omhoog en een jonge man met camionette vraagt of hij ons moet brengen. Geen seconde getwijfeld. Dat is toch zo makkelijk in dit land! We slapen in een guestouse waarvan de eigenaar bekend staat voor het organiseren van de trekking de volgende dag naar de vulkaan. Aan de overkant van de straat is een groepje jongeren feest aan 't vieren, dus slapen we niet en om 03.45u gaat d wekker, nog voor de hanen. :-)
Om 4u licht ontbijt en briefing + film van de uitbarsting in 2006 en 2010. Even ontgaat mij de goesting om te vertrekken, maar de man vertelt ook dat er 7 stations zijn rond deze vulkaan die de situatie constant volgen. Op het ogenblik dat wij vertrekken is het niveau 1, dwz dat we niet tot het hoogste uitkijkpunt mogen gaan. Met pillicht in de hand wanen we ons met zes + gids een weg door de wildernis. Het is niet te geloven hoe de vegetatie opnieuw is aangegroeid in 4 jaar tijd! Alles verbrand en nu overwoekerd... heel vruchtbaar zo'n lavagrond.

05.30u

zonsopgang om 05.50u

lavastroom versteend

Om 12u zijn we terug beneden voor een uitgebreide lunch. De wandeling was pittig en duidelijk te zwaar voor het amerikaans koppel waar we steeds op moesten wachten. Die twee zijn jonger dan wij en wij vliegen de berg op. Zal wel door het fietsen komen. Op terugweg ging het fout met een pees aan mijn rechterknie, dezelfde waar ik in Jordanië last van heb gehad. In vijf maanden op de fiets geen pijn en nu helse pijn. Sinds de operatie aan mijn rechtervoet heb ik kleine ongemakken ontwikkeld omdat ik anders stap. Lastig om te ervaren, maar stapvakanties zitten er voor mij niet meer in.


Michel is ietwat ontgoocheld dat hij de binnenkant van de vulkaan niet heeft gezien, maar we vonden het allebei een leuke tocht. We stappen opnieuw op de fiets en rijden terug naar Yogya, waar we ondervinden dat lokale mensen hier het WE komen doorbrengen. Hotels vol. We vinden een kamer voor één nacht,  maar verhuizen voor onze twee laatste nachten naar iets rustiger en beter. Samen met ons arriveert er een groepje fietsers uit Singapore. Michel is in zijn nopjes...
We bezoeken het paleis waar mooi gezongen wordt op muziek die me doet denken aan China in 2005.

We rijden ook naar het waterpaleis, maar dat stelt niet veel voor.

Vespa versierd met batik, de kunst van Jogjakarta

Voor de laatste dag staat chillen op het programma en na de vijfde poging werkt het internet eventjes, dus snel de laatste blog posten!

Voor wie ons al die maanden gevolgd heeft:

TERIMA KASIH

Yogyakarta

Van Lembogan zijn we met de boot terug naar Bali gefietst en dan recht naar de luchthaven om onze vluchten te boeken. We vliegen op 10 april naar Yogjakarta en op 15 april verder naar Jakarta voor 50 euro pp, twee vluchten, fietsen inbegrepen. Met de tickets op zak rijden we naar een plek die ons aangeraden was door een zwitsers koppel, ongeveer de leeftijd van mijn vader. Mooi strand, rustig en massa's visrestaurants. Grote ontgoocheling, gelukkig zijn we ter plaatse gaan kijken. Dat van die visrestaurants klopt maar de zee en het strand zijn erg vervuild, het is een commerciële boel hier, niets om een paar maanden in de winter te komen doorbrengen. Wij profiteren er van om op het strand een lekker visje te eten bij zonsondergang en we zitten op 7km van de luchthaven, wat leuk is voor morgenvroeg, want Michel en vertrekken... sommige dingen zullen nooit veranderen. :-)

Voor wie de microbe van Indonesië te pakken heeft, het is absoluut de moeite waard en de taal is makkelijk. Met een paar woorden kom je al een heel eind.
soep = soto, kip = ayam, vis = ikan, rijst = nasi, noedels = mie
Alles is verkrijgbaar in gebakken versie (goreng) of gegrild (bakar)
en dan zijn er nog de woorden die zijn geïnplanteerd door de Nederlanders.
Wie alles correct kan vertalen, krijgt bij thuiskomst een Indonesisch aperitiefje.

oh ja, dankuwel is TERIMAKASI

Lembogan

Voor we Bali voor goed verlaten, steken we nog even over naar een eiland. Niet de Gili-eilanden die wel mooi maar erg toeristisch zijn, we nemen de boot naar Lembongan. We logeren in een kamer aan het strand voor 9 euro per nacht. In de kamer naast ons logeren twee jonge verplegers uit Bordeaux en we delen de boot met hen om te gaan snorkelen + tochtje door de mangrove. Zeer mooi!

Aan de kant van het eiland waar wij zitten is het paradijslijk mooi en zijn er bijna geen toeristen. We fietsen naar de andere kant waar het een echte kermis is geworden in de kleinste baai en waar je je in Rusland waant in de andere baai. Blij dat we goed gekozen hebben. 's Avonds eten we bij Maria, een lokale warung op het strand, goedkoop en superlekker en uitzonderlijk eten we dessert: huisgemaakte chocomousse (op basis van cocosmelk en zonder suiker).
De laatste dag delen we weer een boot met de twee fransen om te gaan snorkelen aan het mantapunt. Een manta zien zwemmen zou de kers op de taart zijn, maar we maken ons geen illusie. In de eerste baai zien we wondemooie koralen en omdat de kapitein een beetje eten in het water gooit, zwemmen we tussen honderden vissen.

Bijschrift toevoegen

op weg naar de manta's

Na een half uur snorkelen op het mantapunt klimmen we de boot weer in zonder succes. We worden getracteerd op een groepje dolfijnen, onverwacht en leuk om te zien. En dan merkt de kapitein toch een manta op die heel gracieus op ons af komt zwemmen. Iedereen hals over kop het water in, de een zonder vinnen, da ander zonder bril en ik zonder de pijp om te ademen...Het frans koppel heeft hem kunnen filmen. Onze dag kan niet meer stuk.

Morgen gaan we terug naar Bali en dan recht naar de luchthaven om te informeren naar de vluchten voor Jojakarta. Dit eiland was een perfecte afsluiter van Bali en gelukkig dat we het toch fietsend hebben doorkruist, want het is voor mij misschien de beste maand in Azië geworden.  

5 april weer naar de kust

We vertrekken nu toch over de berg, maar Michel vindt op zijn nieuw speelgoe

d een klein weggetje waardoor we de grote klim kunnen vermijden. Niet enkel dat, maar het is zo mooi, geen auto's, geen scooters, enkel een paar werkende mensen op het veld.

Zal ik even helpen?

Was dit nu de mooiste rit van de reis? 't Wordt moeilijk...
We hebben er 60km op zitten, slapen in Sanur en nemen morgen de boot voor 2 dagen eiland.

3- 4 april rijstvelden

We fietsen 's morgens het vulkaanmeer rond omdat we denken dat er vandaag toch niet veel meer zal gefietst worden behalve een lange afdaling dan. Als we bij de tempel komen, is daar een grote ceremonie bezig, waarvoor Michel ook een sarong moet dragen...

We laten ons naar boven voeren, want het is zo steil dat de vrachtwagens lading moeten uitscheppen om de berg op te geraken. En dan dé vergissing: terwijl we denken dat we boven zijn afgezet, moeten we nog 10km klimmen... surprise.

We zijn onderweg getuige van een bruiloft

een van de beelden die op 30 maart voor de stoet zijn gebruikt

Eindelijk boven, wacht ons een afdaling van 32km, een verademing, maar beneden aangekomen merken we dat het nog 20km is naar ons guesthouse. Gelukkig is daar een zwembad om af te koelen.

4 april

We laten ons op een andere berg voeren om daar te beginnen fietsen naar de rijstvelden die tot Unesco's werelderfgoed behoren. Nog veel klimmen, maar o zo de moeite! Met een gewoon fototoestel valt dit moeilijk vast te leggen. We krijgen nog maar eens een huwelijk te zien.

We willen doorfietsen langs de andere kant naar beneden, maar dat blijkt niet te gaan. Het is al 16u en helemaal terug de berg over, dat zien we niet zitten, dus... slapen we boven ten midden van de rijstvelden. Ik denk dat het duur zal zijn, maar neen: voor 12 euro hebben we een kamer met warm water en het mooiste zicht van de reis. De brave vrouw kookt goed enkel een coctail zit er hier niet in. Vijf minuten nadat ik er naar gevraagd had, brengt ze me een plastiek flesje met zelf gemaakte arak én een glas sienaasappelsap. Bij de afrekening mocht ik het niet betalen... en dat ten midden van het toerisme. THERIMA KASIH (dankuwel)

Op naar Mount Batur

1 april 2014

Het plan voor onze laatste twee weken ziet er goed uit. We starten vandaag met een korte, maar hevige rit. Enerzijds is het klimwerk en vinden we het te kort om ons te laten voeren en anderzijds is er de hitte waar we de laatste fietsdagen allebei last van hebben ondervonden. Het is ongeveer de warmste periode van het jaar nu, dus willen we na 12u niet meer fietsen.
Zeer mooi onderweg, veel groen, bergen en rijstvelden. We rijden weg van de zee, het binnenland in. Na de lunch biedt een oude man ons aan om te gaan kijken naar een kamer van een vriend. Prachtig gelegen, in de bergen, we zijn de enige gasten... snel beslist. Beneden vragen ze het dubbel en zitten we in het lawaai. Voor 10 euro (2p ontbijt inbegrepen) slapen we tussen de rijstvelden en bananenbomen. Het kon slechter.:-)

daar moeten we over...

hanengevecht onderweg

zicht vanuit onze kamer 

bloemen voor de ceremonies

Nu het einde nadert en ik even terugblik, merk ik dat we een aantal zaken beter gedaan hebben dan vorig jaar.
We hebben meer aandacht gehad voor onze maaltijden, dwz waar het mogelijk was hebben we meer eiwitten gegeten. De landen leenden zich er ook beter toe. In Cambodja was het bvb heel moeilijk om 'veilig' voedsel te vinden langs de kant van de weg en hier vonden we bijna overal verse vis.
We hebben een beter evenwicht gevonden tussen 'ontbering' en genieten. Deze keer hebben we regelmatig een soort weekend ingelast waarbij we niks anders hebben gedaan dan gezwommen, gelezen en gerust. Ik weet dat we hier zelf voor kiezen en misschien hebben we de beste herinneringen aan de dagen dat we afgezien hebben, maar soms is het hard en dat is veel beter te dragen als er enkele 'vakantiedagen' tussen zitten. We voelen ons nu allebei heel fit terwijl ik vorig jaar tegen het einde uitgeput was.