Het is geen evidentie om met de fiets de grens over te steken.
Er zijn 2 bruggen, waarvan één verboden is voor fietsers en de andere is zo gevaarlijk dat het een dodentocht zou zijn om daar over te fietsen. Wij hadden dus een plan...
Vroeg weg om 30km te fietsen tot aan de bushalte, dan fiets op of in de bus en met de bus de grens over. Op 2 km van de bushalte liep het fout: de cassette van Michel kapot, ketting er tussen... er viel niet meer te fietsen. Koppig als hij is heeft hij toch geprobeerd iets te redden en na veel gepruts heeft hij de ketting er op gekregen. Nu was het zaak om niet meer te schakelen en misschien zou ze het dan houden.
Aan de bushalte was het een heel gedoe: geen enkele bus kon de fiets onderin nemen, er niet voor gebouwd. Uiteindelijk is er een chauffeur die ons toelaat de fietsen in de gang binnen in de bus te zetten. Oef!
Grens Maleisië... alles uit de bus, een gang door en alles opnieuw in de bus (vgl HongKong)
Stel je voor: fiets er uit, zakken er uit, alle zakken opnieuw aan de fiets, haasten door de gang en... bus weg, bus niet gewacht op ons :-(
Gelukkig hebben we een ticket. We maken van onze neus en de 'chef' zorgt er voor dat we op een andere bus kunnen.
Aan de grens met Singapore hetzelfde scenario. Door de douane is geen probleem, buiten gekomen: bus weg, bus heeft niet gewacht, maar... we waren binnen!
Niemand wilde ons meenemen, want je mag Signapore niet binnen met fietsen. Neen, heren: je mag Singapore niet binnen fietsen, da's niet hetzelfde. No is no; dan komt de immigratiepolitie zich bemoeien. Heel vriendelijk, wij worden mee terug naar binnen genomen. Wij stellen voor te beginnen fietsen, maar dat is verboden op de highway. Steek ons dan in een bus? Dat wil niemand.
Zullen we hier dan kamperen? Ah-ah, we see...
Drie vriendelijke politiemannen en 1 vrouw hebben elke buschauffeur aangesproken en er uiteindelijk een bereid gevonden om ons mee te nemen tot het eindevan de highway en van daaruit konden we fietsen.
Wat een avontuur!
En waar is nu het centrum?
Eerst eten, want we zijn uitgehongerd. Oeps, dat gaat niet, want we kunnen niet betalen met RM. Dan maar op zoek naar een bank.
We eten chinees en ontmoeten Peter, een fietser die hier woont. Hij belt een vriendin die ons komt vervoegen met een echte fietsreparatiekit. Michel krijgt zijn cassette gemaakt!
We vertrekken naar ons gastgezin, maar de gps stuurt ons rond en rond en rond...tot we onderweg Peter opnieuw tegenkomen. Hij gidst ons naar het gastgezin waar we net voor het donker arriveren.
Eerste indruk: proper, makkelijk fietsen, alles werkt, mensen respecteren de 'regels'.
Tim, australiër en Meraia, amerikaanse wonen heel mooi net buiten de stad met hun 2 kinderen Morgan (5) en Eden (2).
Er zijn 2 bruggen, waarvan één verboden is voor fietsers en de andere is zo gevaarlijk dat het een dodentocht zou zijn om daar over te fietsen. Wij hadden dus een plan...
Vroeg weg om 30km te fietsen tot aan de bushalte, dan fiets op of in de bus en met de bus de grens over. Op 2 km van de bushalte liep het fout: de cassette van Michel kapot, ketting er tussen... er viel niet meer te fietsen. Koppig als hij is heeft hij toch geprobeerd iets te redden en na veel gepruts heeft hij de ketting er op gekregen. Nu was het zaak om niet meer te schakelen en misschien zou ze het dan houden.
Aan de bushalte was het een heel gedoe: geen enkele bus kon de fiets onderin nemen, er niet voor gebouwd. Uiteindelijk is er een chauffeur die ons toelaat de fietsen in de gang binnen in de bus te zetten. Oef!
Grens Maleisië... alles uit de bus, een gang door en alles opnieuw in de bus (vgl HongKong)
Stel je voor: fiets er uit, zakken er uit, alle zakken opnieuw aan de fiets, haasten door de gang en... bus weg, bus niet gewacht op ons :-(
Gelukkig hebben we een ticket. We maken van onze neus en de 'chef' zorgt er voor dat we op een andere bus kunnen.
Aan de grens met Singapore hetzelfde scenario. Door de douane is geen probleem, buiten gekomen: bus weg, bus heeft niet gewacht, maar... we waren binnen!
Niemand wilde ons meenemen, want je mag Signapore niet binnen met fietsen. Neen, heren: je mag Singapore niet binnen fietsen, da's niet hetzelfde. No is no; dan komt de immigratiepolitie zich bemoeien. Heel vriendelijk, wij worden mee terug naar binnen genomen. Wij stellen voor te beginnen fietsen, maar dat is verboden op de highway. Steek ons dan in een bus? Dat wil niemand.
Zullen we hier dan kamperen? Ah-ah, we see...
Drie vriendelijke politiemannen en 1 vrouw hebben elke buschauffeur aangesproken en er uiteindelijk een bereid gevonden om ons mee te nemen tot het eindevan de highway en van daaruit konden we fietsen.
Wat een avontuur!
En waar is nu het centrum?
Eerst eten, want we zijn uitgehongerd. Oeps, dat gaat niet, want we kunnen niet betalen met RM. Dan maar op zoek naar een bank.
We eten chinees en ontmoeten Peter, een fietser die hier woont. Hij belt een vriendin die ons komt vervoegen met een echte fietsreparatiekit. Michel krijgt zijn cassette gemaakt!
We vertrekken naar ons gastgezin, maar de gps stuurt ons rond en rond en rond...tot we onderweg Peter opnieuw tegenkomen. Hij gidst ons naar het gastgezin waar we net voor het donker arriveren.
Eerste indruk: proper, makkelijk fietsen, alles werkt, mensen respecteren de 'regels'.
Tim, australiër en Meraia, amerikaanse wonen heel mooi net buiten de stad met hun 2 kinderen Morgan (5) en Eden (2).
Er is lekker voor ons gekookt: chili con carne met zuid-amerikaans brood en we vallen als een blok in slaap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten