Sumatra
De vluchten zijn rimpelloos verlopen, alleen hebben we de ganse nacht op de luchthaven van Jakarta doorgebracht, dus niet veel geslapen.
We checken in in hotel Regina in het centrum van Manado, noord Sulawesi. We zijn allebei toe aan een paar dagen geciviliseerde wereld en komen hier opnieuw terecht in vuile, stinkende straten waar maskers uitgedeeld worden. Wij gaan er van uit dat dat hier normaal is en dat de maskers dienen als bescherming voor de uitlaatgassen. Wat we niet wisten - omdat wij geen nieuws volgen hier - is dat er net in dit deel van de stad op 15 januari zware overstromingen zijn geweest. Het water stond 1.50m hoog tot in ons hotel en men is nog steeds puin aan het ruimen. Couleur locale hadden we gevraagd?
De volgende dag wordt bijna volledig ingenomen door de aanvraag voor verlenging visum. Het wordt zoeken naar een printer die werkt om onze vluchtgegevens te kunnen bezorgen aan de immigratie, want door de wateroverlast is er veel buiten dienst. Ik heb alle mogelijke charme en argumenten gebruikt om 60 dagen bij te krijgen, maar niets heeft gebaat. Ik word de engdenkendheid van de mensen toch beu. Ze verlengen tot 21 maart en dan moeten we buiten vliegen en terug binnen. Hoe dom is dat?
Toegegeven dat het onze eigen fout is. Voor je Indonesië binnen komt, zijn er twee manieren om een visum te kopen: op voorhand of "on arrival." In het tweede geval krijg je maximum 30 dagen die 1x kunnen verlengd worden. In het ander geval kan je een 'social visa' vragen met een motivatie er bij (fietsen geldt als reden) en die mag tot 6x verlengd worden zonder dat je het land verlaat. Uiteraard wisten wij dat niet. Bureaucratie!!! Enfin, we zijn safe tot 21 maart nu. Het visum zou maandag klaar zijn, dan gaan wij tot dan op een eiland zitten.
De vluchten zijn rimpelloos verlopen, alleen hebben we de ganse nacht op de luchthaven van Jakarta doorgebracht, dus niet veel geslapen.
 |
| inpakken van de fiets |
 |
| wachten aan de bagageband |
We checken in in hotel Regina in het centrum van Manado, noord Sulawesi. We zijn allebei toe aan een paar dagen geciviliseerde wereld en komen hier opnieuw terecht in vuile, stinkende straten waar maskers uitgedeeld worden. Wij gaan er van uit dat dat hier normaal is en dat de maskers dienen als bescherming voor de uitlaatgassen. Wat we niet wisten - omdat wij geen nieuws volgen hier - is dat er net in dit deel van de stad op 15 januari zware overstromingen zijn geweest. Het water stond 1.50m hoog tot in ons hotel en men is nog steeds puin aan het ruimen. Couleur locale hadden we gevraagd?
De volgende dag wordt bijna volledig ingenomen door de aanvraag voor verlenging visum. Het wordt zoeken naar een printer die werkt om onze vluchtgegevens te kunnen bezorgen aan de immigratie, want door de wateroverlast is er veel buiten dienst. Ik heb alle mogelijke charme en argumenten gebruikt om 60 dagen bij te krijgen, maar niets heeft gebaat. Ik word de engdenkendheid van de mensen toch beu. Ze verlengen tot 21 maart en dan moeten we buiten vliegen en terug binnen. Hoe dom is dat?
Toegegeven dat het onze eigen fout is. Voor je Indonesië binnen komt, zijn er twee manieren om een visum te kopen: op voorhand of "on arrival." In het tweede geval krijg je maximum 30 dagen die 1x kunnen verlengd worden. In het ander geval kan je een 'social visa' vragen met een motivatie er bij (fietsen geldt als reden) en die mag tot 6x verlengd worden zonder dat je het land verlaat. Uiteraard wisten wij dat niet. Bureaucratie!!! Enfin, we zijn safe tot 21 maart nu. Het visum zou maandag klaar zijn, dan gaan wij tot dan op een eiland zitten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten