31.01
Rit van Inpah naar Balaise Lala.
Perfect geslapen in de tent vannacht, weer door de geluiden van de zee denk ik. Er was wel wat vrachtverkeer, maar het heeft ons niet gestoord. Niet gewekt door de moskee?
Vandaag is het vrijdag, voor de moslims zondag en dan gaan alle mannen naar de moskee. Ik heb ook vrouwen gezien in de moskee tijdens de dienst, dat is bvb in Turkije niet mogelijk. Leerlingen eind middelbaar hebben me vragen gesteld voor een werk voor school. Na afloop heb ik hen gevraagd waarom niet alle jonge vrouwen een hoofddoek dragen. Zo lang ze naar school gaan, is het verplicht, maar nadien kan elk individu kiezen en je wordt er niet scheef voor bekeken als je het niet draagt.
Prachtige rit, weer eerst een berg over en nadien 60km vrij plat.
Het blijft ongelooflijk, maar iedereen roept of toetert om dag te zeggen. We blijven alert op de weg, want de mensen zijn vriendelijk, maar niet altijd respectvol in het verkeer, vooral de bussen niet. Michel heeft op blogs gelezen dat fietsers de kant in worden gereden. Een verwittigd man is er twee waard.
Tijdens de afdaling nadat we de top van de berg bereikt hebben voel ik me franker worden, maar ik blijf remmen. De wegen zijn meestal goed hier, maar hier en daar is er een diepe put en als je die niet zou zien eindigt dat fout.
Het is hier overal prachtig, leuk om in deze omgeving 'onderweg' te zijn.
01.02.
Vroeg weg, we weten dat het op en af zal gaan. Valt wel mee, of we zijn het gewend? Wat niet meer meevalt is het getoeter van élke brommer, auto, vrachtwagen... al is het goed bedoeld, we zijn het zo beu! Een vrachtwagen toetert net ter hoogte van mijn rechteroor en dat heeft heel de dag gefloten. De omgeving blijft prachtig en de mensen vriendelijk.
Als we stoppen om iets te eten, staan ze er als vliegen bij om te zien hoe en wat we eten. Dat hebben we in geen enkel ander land meegemaakt.Ik denk dat het drukke verkeer en het feit dat we lang niet meer hebben halt gehouden begint door te wegen, want we worden moe.
Morgen fietsen we nog 70km en dan komen er 300km saaie weg en steile hellingen. We komen gelukkig overeen dat we die niet gaan fietsen. Hoe we dan verder geraken? We'll see.
Plan voor visum is veranderd. We eindigen in Sumatra in Bengkulu, vliegen naar Noord Sulawesi met de fietsen en proberen daar te verlengen. Kans bestaat dat ze het niet op voorhand willen doen ( ons visum loopt tot 19.02), dan zullen we ons moeten bezig houden op de eilanden wat nog niet zo slecht is, we zijn aan een paar vakantiedagen toe. Na de verlenging hebben we een maand op Sulawesi te leren kennen en dan vliegen we van Makassar naar Bali, laten de fietsen daar achter en vliegen over en weer naar Singapore. Dan hebben we nog een maand voor eiland-hopping. Lijkt me goed plan.
02.02
Zalig geslapen in onze tent (zonder buitentent) op het bed.
Tja, als de kamer te gortig is, dan lossen we het zo op. De kamer is zo vuil dat ik niet op het bed wil slapen en gelukkig Michel ook niet. Primitief is één ding, maar vuil is iets anders. Dat maakt het reizen op deze manier ook zwaar. Fietsen in de hitte berg op berg af gaat nog, maar dan zou je moeten aankomen in een klein gezellig hotelletje met douche of als het even kan een zwembad. De combinatie van een zware fietsdag en dan nog moeten zoeken of je uberhaupt ergens kan slapen is moeilijk. In de natuur kamperen gaat hier niet, heel het dorp zou rond ons staan gapen en de fietsen liggen dan te grabbel. Dus: we nemen de enige kamer die er is en zetten de tent op die tevens als muggennet fungeert. Perfect!
Het is te vroeg om hier ontbijt te krijgen, dus eten we onze fruitvoorraad op en stoppen later voor iets hartigers.
Het is een zeer zware fietsdag, erg veel op en af, wat lastiger is dan constant klimmen. Na 70km vinden we in MukoMuko een 'beter' hotelletje mét internet :-)
Morgen op zoek naar transport, want mijn lichaam geeft aan dat ik even aan een break toe ben en Michel kan dat ook gebruiken.
Rit van Inpah naar Balaise Lala.
Perfect geslapen in de tent vannacht, weer door de geluiden van de zee denk ik. Er was wel wat vrachtverkeer, maar het heeft ons niet gestoord. Niet gewekt door de moskee?
Vandaag is het vrijdag, voor de moslims zondag en dan gaan alle mannen naar de moskee. Ik heb ook vrouwen gezien in de moskee tijdens de dienst, dat is bvb in Turkije niet mogelijk. Leerlingen eind middelbaar hebben me vragen gesteld voor een werk voor school. Na afloop heb ik hen gevraagd waarom niet alle jonge vrouwen een hoofddoek dragen. Zo lang ze naar school gaan, is het verplicht, maar nadien kan elk individu kiezen en je wordt er niet scheef voor bekeken als je het niet draagt.
Prachtige rit, weer eerst een berg over en nadien 60km vrij plat.
Het blijft ongelooflijk, maar iedereen roept of toetert om dag te zeggen. We blijven alert op de weg, want de mensen zijn vriendelijk, maar niet altijd respectvol in het verkeer, vooral de bussen niet. Michel heeft op blogs gelezen dat fietsers de kant in worden gereden. Een verwittigd man is er twee waard.
Tijdens de afdaling nadat we de top van de berg bereikt hebben voel ik me franker worden, maar ik blijf remmen. De wegen zijn meestal goed hier, maar hier en daar is er een diepe put en als je die niet zou zien eindigt dat fout.
 |
| EINDELIJK BOVEN |
 |
| Hij kan het niet laten hé: ne camion vol vrouwen! |
Het is hier overal prachtig, leuk om in deze omgeving 'onderweg' te zijn.
01.02.
Vroeg weg, we weten dat het op en af zal gaan. Valt wel mee, of we zijn het gewend? Wat niet meer meevalt is het getoeter van élke brommer, auto, vrachtwagen... al is het goed bedoeld, we zijn het zo beu! Een vrachtwagen toetert net ter hoogte van mijn rechteroor en dat heeft heel de dag gefloten. De omgeving blijft prachtig en de mensen vriendelijk.
 |
| druk op de baan |
 |
| en ja, de sloot dienst als vuilbak |
Als we stoppen om iets te eten, staan ze er als vliegen bij om te zien hoe en wat we eten. Dat hebben we in geen enkel ander land meegemaakt.Ik denk dat het drukke verkeer en het feit dat we lang niet meer hebben halt gehouden begint door te wegen, want we worden moe.
Morgen fietsen we nog 70km en dan komen er 300km saaie weg en steile hellingen. We komen gelukkig overeen dat we die niet gaan fietsen. Hoe we dan verder geraken? We'll see.
Plan voor visum is veranderd. We eindigen in Sumatra in Bengkulu, vliegen naar Noord Sulawesi met de fietsen en proberen daar te verlengen. Kans bestaat dat ze het niet op voorhand willen doen ( ons visum loopt tot 19.02), dan zullen we ons moeten bezig houden op de eilanden wat nog niet zo slecht is, we zijn aan een paar vakantiedagen toe. Na de verlenging hebben we een maand op Sulawesi te leren kennen en dan vliegen we van Makassar naar Bali, laten de fietsen daar achter en vliegen over en weer naar Singapore. Dan hebben we nog een maand voor eiland-hopping. Lijkt me goed plan.
02.02
Zalig geslapen in onze tent (zonder buitentent) op het bed.
Tja, als de kamer te gortig is, dan lossen we het zo op. De kamer is zo vuil dat ik niet op het bed wil slapen en gelukkig Michel ook niet. Primitief is één ding, maar vuil is iets anders. Dat maakt het reizen op deze manier ook zwaar. Fietsen in de hitte berg op berg af gaat nog, maar dan zou je moeten aankomen in een klein gezellig hotelletje met douche of als het even kan een zwembad. De combinatie van een zware fietsdag en dan nog moeten zoeken of je uberhaupt ergens kan slapen is moeilijk. In de natuur kamperen gaat hier niet, heel het dorp zou rond ons staan gapen en de fietsen liggen dan te grabbel. Dus: we nemen de enige kamer die er is en zetten de tent op die tevens als muggennet fungeert. Perfect!
Het is te vroeg om hier ontbijt te krijgen, dus eten we onze fruitvoorraad op en stoppen later voor iets hartigers.
 |
| een wasrek kennen ze hier niet |
 |
| het blijft toch het platteland... |
Het is een zeer zware fietsdag, erg veel op en af, wat lastiger is dan constant klimmen. Na 70km vinden we in MukoMuko een 'beter' hotelletje mét internet :-)
Morgen op zoek naar transport, want mijn lichaam geeft aan dat ik even aan een break toe ben en Michel kan dat ook gebruiken.
Indonesië is chic he. Leuk te zien dat jullie er van genieten. En die bedenkelijke hotelletjes... Dat zal er op Sulawesi niet op verbeteren. Altijd ook de onderkant van de matras checken: king size cockroaches à volonté. Get used to it :-)
BeantwoordenVerwijderenDikke kus voor jullie allebei. Geniet ervan! CU soon. T