12.02.'14
Beetje spannend vandaag, omdat we geen idee hebben over wat ons te wachten staat. Weinig over te vinden op blogs van fietsers. We rijden de stad uit en volgen dan de weg langs de kust.
Dat gaat aardig tot we beginnen klimmen. We wisten dat er een klim in zat, maar niet dat we een berg over moesten. De weg loopt min of meer langs de zee, dus hadden we gehoopt op wat lichte hellingen. Ja moe! We zijn 400m gestegen waarbij ik verscheidene keren ben moeten afstappen om te duwen.
Het regende, maar dat speelde geen rol, misschien had ik dat wel liever dan de zon. En dat het mooi was zal wel, maar ik zag het op de duur niet meer. We vonden niet onmiddellijk iets om te eten en hadden geen water meer, maar wel mango's en rambutan die we onderweg gekocht hadden, dat smaakte én is suiker om verder te kunnen. Rond 14u toch een restaurant op onze weg met vis die ze voor je neus uit de vijver halen, verser kan niet. Nadien ging het al een stuk beter en na de afdaling was het vlak met mooie panorama's. Geef mij dus maar vlak.
Na een 60km hebben we een leuke bungalow gevonden aan het strand. Geen zwemweer, maar liggen rusten met de deur open met zicht op zee heeft ook wel iets. de lokale kinderen hebben we 10 foto's met ons genomen, we blijven toch een zeldzaamheid in dit gebied.
13.02
Vandaag een 80km te doen naar het volgende hotelletje, maar dat halen we niet. Het is opnieuw constant op en af, ondanks de kustlijn. Na 65km belanden we in een open restaurant waar ik met veel gebaren vraag of we de tent er mogen opstellen. Geen probleem! We staan hier prachtig met zicht op zee en toch wat beschermd tegen de regen.
Onderweg was het weer zeer mooi, maar we beginnen beetje schrik te krijgen van het verkeer. Het zijn heel jonge chauffeurs die in gloednieuwe auto's met keiharde muziek langs ons heen scheuren... We denken er over om toch vervoer te nemen tot Gorontalo. Ik ben een keer in het gras 'geduwd' en een keer door de bus geraakt die zeer traag voorbij reed, maar niet meer plaats had. Allemaal niet erg, maar we hebben het niet zo met die snelduivels.
14.02
Vroeg uit de veren, want ze beginnen het restaurant te vegen. We eten müesli en beslissen om toch met de fiets te vertrekken. Het blijft wondermooi zo vlak bij de zee, maar het blijft ook op en neer en geen klein beetje. We bijten allebei op de tanden en stoppen rond 11u voor een koffie. Een andere klant moet onze richting uit en stelt voor om ons mee te nemen tot over de eerste berg. Hij vraagt enkel geld voor benzine. We nemen zijn aanbod graag aan en beseffen onderweg dat we best de bus verder nemen tot in Gorontalo, want er staan nog 2 zware klims op het programma en de rest is ook niet vlak, maar steeds op en neer.
Een bus nemen gaat hier zo: je doet teken aan de rand van de weg, de bus stopt, de chauffeur vindt alle bagage goed (fietsen, kippen, whatever) en bindt die vast waar hij kan en binnen de tien minuten ben je weg. Da's makkelijk! Zijn wij blij dat we dat hele stuk niet gefietst hebben! We vinden Indonesië fantastisch en het fietsen is ook fantastisch, maar Indonesië als fietsland is voor jongere mensen. Autsch, moeilijk om te aanvaarden, maar het is niet anders. We hebben Sumatra kunnen fietsen en 150km in Sulawesi en hebben er van genoten, maar om dit alle dagen te doen is het 25jaar te laat. We zullen voortaan regelmatig openbaar vervoer nemen en lokaal fietsen zonder bagage, want het moet nog leuk blijven hé.
Beetje spannend vandaag, omdat we geen idee hebben over wat ons te wachten staat. Weinig over te vinden op blogs van fietsers. We rijden de stad uit en volgen dan de weg langs de kust.
 |
| Graven tussen de huizen |
Dat gaat aardig tot we beginnen klimmen. We wisten dat er een klim in zat, maar niet dat we een berg over moesten. De weg loopt min of meer langs de zee, dus hadden we gehoopt op wat lichte hellingen. Ja moe! We zijn 400m gestegen waarbij ik verscheidene keren ben moeten afstappen om te duwen.
 |
| de berg op de achtergrond zijn we over gefietst |
Het regende, maar dat speelde geen rol, misschien had ik dat wel liever dan de zon. En dat het mooi was zal wel, maar ik zag het op de duur niet meer. We vonden niet onmiddellijk iets om te eten en hadden geen water meer, maar wel mango's en rambutan die we onderweg gekocht hadden, dat smaakte én is suiker om verder te kunnen. Rond 14u toch een restaurant op onze weg met vis die ze voor je neus uit de vijver halen, verser kan niet. Nadien ging het al een stuk beter en na de afdaling was het vlak met mooie panorama's. Geef mij dus maar vlak.
 |
| het voorste deel van de zee dient als stort |
Na een 60km hebben we een leuke bungalow gevonden aan het strand. Geen zwemweer, maar liggen rusten met de deur open met zicht op zee heeft ook wel iets. de lokale kinderen hebben we 10 foto's met ons genomen, we blijven toch een zeldzaamheid in dit gebied.
13.02
Vandaag een 80km te doen naar het volgende hotelletje, maar dat halen we niet. Het is opnieuw constant op en af, ondanks de kustlijn. Na 65km belanden we in een open restaurant waar ik met veel gebaren vraag of we de tent er mogen opstellen. Geen probleem! We staan hier prachtig met zicht op zee en toch wat beschermd tegen de regen.
Onderweg was het weer zeer mooi, maar we beginnen beetje schrik te krijgen van het verkeer. Het zijn heel jonge chauffeurs die in gloednieuwe auto's met keiharde muziek langs ons heen scheuren... We denken er over om toch vervoer te nemen tot Gorontalo. Ik ben een keer in het gras 'geduwd' en een keer door de bus geraakt die zeer traag voorbij reed, maar niet meer plaats had. Allemaal niet erg, maar we hebben het niet zo met die snelduivels.
14.02
Vroeg uit de veren, want ze beginnen het restaurant te vegen. We eten müesli en beslissen om toch met de fiets te vertrekken. Het blijft wondermooi zo vlak bij de zee, maar het blijft ook op en neer en geen klein beetje. We bijten allebei op de tanden en stoppen rond 11u voor een koffie. Een andere klant moet onze richting uit en stelt voor om ons mee te nemen tot over de eerste berg. Hij vraagt enkel geld voor benzine. We nemen zijn aanbod graag aan en beseffen onderweg dat we best de bus verder nemen tot in Gorontalo, want er staan nog 2 zware klims op het programma en de rest is ook niet vlak, maar steeds op en neer.
Een bus nemen gaat hier zo: je doet teken aan de rand van de weg, de bus stopt, de chauffeur vindt alle bagage goed (fietsen, kippen, whatever) en bindt die vast waar hij kan en binnen de tien minuten ben je weg. Da's makkelijk! Zijn wij blij dat we dat hele stuk niet gefietst hebben! We vinden Indonesië fantastisch en het fietsen is ook fantastisch, maar Indonesië als fietsland is voor jongere mensen. Autsch, moeilijk om te aanvaarden, maar het is niet anders. We hebben Sumatra kunnen fietsen en 150km in Sulawesi en hebben er van genoten, maar om dit alle dagen te doen is het 25jaar te laat. We zullen voortaan regelmatig openbaar vervoer nemen en lokaal fietsen zonder bagage, want het moet nog leuk blijven hé.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten