Pauze in Bira

Op wag naar Bira

Het systeem 'niet aan de rug denken, dan gaat het wel over' heeft niet gewerkt, in tegendeel, door het hotsen en botsen gisteren is het veel slechter.
We vliegen op 15 maart van uit Macasar naar Bali en we geraken nooit meer met de fiets in Macasar, dus beslissen we dat dit de gelegenheid is om ons een dag te laten rijden. Ook een belevenis op smalle baantjes met tweerichtingsverkeer én scooters all over... Mooi uitzicht boven aan de top, zijn wij blij dat niet gefietst te hebben!

the erotic mountain

's Avonds iets gegeten in een van de weinige restaurants in dit gehucht, maar de communicatie was hier onmogelijk. Een 'soto' voor Michel en een 'sop' voor mij. Dat was dé vergissing van de reis, helemaal niet wat we begrepen hadden. Het was een soort bouillon met stukken bot en een beetje vlees er aan. 's Nachts om 3.30u werd ik klaarwakker, niet begrijpend waarom? Het lichaam is toch iets fantastisch, binnen de minuut wist ik waarom, ben niet meer van de WC geweest. Zo ziek! Er was geen andere optie dan door te fietsen, dus immodium plus, enterol, motilium en vertrekken maar. Het is de rotste dag van de reis geworden, voor allebei, want heel veel op en af en ik had zelfs niet voldoende energie om de fiets te duwen als het te steil werd. Michel deed dubbel werk. Ik was keimoe, een appelflauwte nabij. Uiteraard vond ik het zwaar fietsen, maar als we stopten om te eten bleek mijn achterband plat. Ik had het gevoeld, maar met het blote oog kan je dat niet zien (Swalbe banden) en we dachten allebei dat ik gewoon moe was. Mijn technieker heeft de band vervangen en dan begon het nog te gieten. De wet van Murphy?

Na 70km waren we allebei kapot. Michel is alleen gaan eten, ik kon niet meer recht. Ik heb veel water gedronken en geslapen. 's Nachts nog 9 keer naar WC, zo misselijk als een krab, maar tegen de ochtend was het beter. Leeg, maar gelukkig geen koorts. Ik kon amper stappen, zo zwak, maar er zijn ergere plekken om ziek te zijn: eenvoudige kamer, maar met zicht op zee en een heel mooi strand... meer moet dat niet zijn om te recupereren.

Vandaag een dagje strand, kan nog niets anders met rug. We blijven hier tot ik weer de oude ben en dan door naar Macasar.

Volgende dag een kort ritje naar de haven en iets verderop bouwen ze geweldige houten schepen, Michel heeft er van genoten. Ik kan weer normaal eten en zit het best op de fiets. Eerlijk: voor een onderrugprobleem is dat stukken beter dan een stoel of een bed.

Droom van Michel om dit schip hier te komen bouwen  (voor in zijn volgend leven)

We beslissen morgen te vertrekken met de fiets richting Macasar. Enkel als de weg niet geasfalteerd is stoppen we en nemen we vervoer, want schokken kan ik nu niet opvangen