Makassar is niet echt het bezoeken waard, behalve dan dat je er eens anders kan eten. We hebben een heerlijk sushi restaurant gevonden, weliswaar boven ons budget, maar nog steeds slechts 9 euro voor ons beiden, drank en glimlach inbegrepen.
We zetten de wekker om 5u om tijdig in de luchthaven te zijn, want we rijden er met de fiets naar toe. Langs de 'autostrade' (niet zoals bij ons) is het korter en vooral, die baan is mooi geasfalteerd wat ik nodig heb voor mijn rug. Het gaat heel vlot, weinig verkeer zo vroeg. De fietsen worden weer in plastiek gedraaid en klaar is Kees.
Aangekomen in Bali hebben we honger en eten we in de buurt van de luchthaven een soto ayam (soep met kip) in een stalletje waar het luchthavenpersoneel eet. We vinden de guesthouse die de lonely planet aangaf en om 14u hebben we een douche genomen, zijn we omgekleed en staan we op het strand. Zeer mooi strand met surfgoven, maar als Michel gaat zwemmen voelt hij overal plastiek.
Mijn rug laat me nog niet toe te zwemmen, maar daar moet ik nu geen spijt van hebben. Zo jammer, maar heel het strand is hier verknoeid!
De volgende dag maken we een wandeling langs het strand en zijn we getuige van een begrafenisceremonie. We hebben lang staan praten met een man uit de gemeenschap van de overledene. Zo anders dan bij ons. De lijkverbranding dient om de ziel uit het lichaam te laten en nadat de assa in zee is gestrooid, beginnen de gebeden voor de ziel van de overledene. Bij deze ceremonie is de ganse gemeenschap aanwezig. Dit kost wel wat, waardoor ze soms maanden wachten en enkele begrafenissen samen laten komen om de kosten te delen. De lijken worden dan heel vroeg 's ochtends opgegraven...
De enige reden dat wij in deze plaats zijn, is voor de vlucht morgen over en weer naar Singapore, want het stadje heeft niets te bieden, behalve dan... lekkere coctails! Michel heeft op deze reis zijn pint vaak gevonden, (behalve bij de moslims) maar nu haal ik mijn hart op: mojito, margherita, de naam is niet zo belangrijk, ze zijn allemaal lekker en spotgoedkoop!
17.03
Singapore en terug, dom maar noodzakelijk en we hebben er dan ook het beste van gemaakt. Onderuit gezakt is geweldige zetels, heerlijke sushi's gegeten én starbuckscoffee... meer moest dat niet zijn.
We zetten de wekker om 5u om tijdig in de luchthaven te zijn, want we rijden er met de fiets naar toe. Langs de 'autostrade' (niet zoals bij ons) is het korter en vooral, die baan is mooi geasfalteerd wat ik nodig heb voor mijn rug. Het gaat heel vlot, weinig verkeer zo vroeg. De fietsen worden weer in plastiek gedraaid en klaar is Kees.
 |
| Op bussen en vliegtuigen steken we de fietszakken in mooie gebloemde chinese zakken :-) |
Aangekomen in Bali hebben we honger en eten we in de buurt van de luchthaven een soto ayam (soep met kip) in een stalletje waar het luchthavenpersoneel eet. We vinden de guesthouse die de lonely planet aangaf en om 14u hebben we een douche genomen, zijn we omgekleed en staan we op het strand. Zeer mooi strand met surfgoven, maar als Michel gaat zwemmen voelt hij overal plastiek.
Mijn rug laat me nog niet toe te zwemmen, maar daar moet ik nu geen spijt van hebben. Zo jammer, maar heel het strand is hier verknoeid!
 |
| rond 17u loopt het strand vol voor de zonsondergang |
De volgende dag maken we een wandeling langs het strand en zijn we getuige van een begrafenisceremonie. We hebben lang staan praten met een man uit de gemeenschap van de overledene. Zo anders dan bij ons. De lijkverbranding dient om de ziel uit het lichaam te laten en nadat de assa in zee is gestrooid, beginnen de gebeden voor de ziel van de overledene. Bij deze ceremonie is de ganse gemeenschap aanwezig. Dit kost wel wat, waardoor ze soms maanden wachten en enkele begrafenissen samen laten komen om de kosten te delen. De lijken worden dan heel vroeg 's ochtends opgegraven...
De enige reden dat wij in deze plaats zijn, is voor de vlucht morgen over en weer naar Singapore, want het stadje heeft niets te bieden, behalve dan... lekkere coctails! Michel heeft op deze reis zijn pint vaak gevonden, (behalve bij de moslims) maar nu haal ik mijn hart op: mojito, margherita, de naam is niet zo belangrijk, ze zijn allemaal lekker en spotgoedkoop!
17.03
Singapore en terug, dom maar noodzakelijk en we hebben er dan ook het beste van gemaakt. Onderuit gezakt is geweldige zetels, heerlijke sushi's gegeten én starbuckscoffee... meer moest dat niet zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten