Buik is volledig genezen, was hevig maar kort en ik kan al rechtop staan zonder te veel pijn. Het eigenaardige is dat ik het best op de fiets zit, die houding belast het minst. Zelfs zitten en liggen is moeilijker. We vertrekken voor een 40km op een vlakke weg na één flinke klim. De baan is volledig geasfalteerd, wat ook verschil maakt in rugbelasting.
We stoppen aan een bouwwerf van grote houten boten, kan Michel beetje dromen op zijne velo.
De weg is zeer mooi en het weer valt mee, niet te warm en voor de regen kunnen we schuilen.
 |
| Ik koop wat limoentjes op lokale markt voor thee |
 |
| typisch indonesisch fruit: sirsak |
We slapen in Bulukumba en vinden een internetcafé. De jonge mannen die daar op hun PC zitten te tikken zetten muziek voor ons op en de eigenares brengt gebakken 'knol' met een lekkere saus. Het is hier niet slecht vertoeven...
We hebben nog 2 dagen voor onze vlucht in Makassar en plannen daarvan een 30km te fietsen. Het laatste stuk zowieso niet wegens te gevaarlijk. We staan vroeg op omdat de vijf moskeeën die tegelijkertijd beginnen te janken ons om 4.30u hebben gewekt. Eentje zou mooi zijn, maar het is hier echt niet te doen. Ik zag onderweg twee kinderen, misschien 4 en 6 jaar met burka. Enkel hun ogen vrij...
Door zo vroeg te vertrekken hebben we om 10.30u het stadje al bereikt en het lijkt ons zinloos om dan al een kamer te zoeken, dus fietsen we door tot de volgende stad. Weer zeer mooi! Paar keer schuilen voor de regen, maar als het hevigste van de bui voorbij is, fietsen we er door, aangenaam zelfs.
Om 14.30u en na 70km in totaal zijn we er al. Het is nog slechts 2u met de auto tot Makassar, dus vragen wij aan de eerste de beste chauffeur of hij ons kan brengen en voor 12 euro doet de brave man dat onmiddellijk. Gevolg, een dag vroeger in de hoofdstad, aardig meegenomen. Hij zet ons echter af aan een 'terminal', nog 10km van Makassar. Dit hadden we niet verwacht, dus snel de fiets op om nog voor het donker in het hotel te zijn. GPS wijst feilloos de weg. Michel zweert nooit meer zonder te willen reizen.
 |
| An de terminal bagage opladen onder veel beziens |
 |
| Al fietsend de hoofdstad én de traffic jam tegemoet |
Na een welverdiend douchke nemen we een riksha naar het strand voor een pint en wat eten. De 'chauffeur' zet ons af aan een bekend café/resto. Wij de trap op waar we een tiental mannen kruisen die naar beneden komen. Eén van die pipo's vond het nodig om met zijn volle hand in mijn borst te knijpen, maar dat heeft hij zich beklaagd. Ik wist niet dat ik zo snel kon zijn, maar in een fractie van een seconde draaide ik me om en gaf hem een dikke papat in zijn gezicht. Zijn vrienden zegden 'it's ok, it's ok,' maar ik heb heel duidelijk laten merken én geantwoord dat het helemaal 'not ok' was.
We hebben er nadien goed om gelachen, Michel en ik. Hij heeft me nog nooit zo snel en hevig zien reageren...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten