14-17.2012
Met de boot naar Hat Yao is eens iets anders. Vorig jaar hebben we het hele stuk gefietst, maar dit is zeker even leuk. Alhoewel Michel geen liefhebber is van mindfulnes, leert hij het nu al doende. We proberen dit jaar onze 'vertrekdrang' te onderdrukken en meer van de plekken te genieten waar we zijn. Misschien minder kms, maar veel relaxer. Het wordt zowieso minder avontuurlijk, omdat Thailand en Maleisië 'makkelijker' reizen dan Cambodja en China bvb.
Op Hat Yao ontdekken we dat het enige cafeetje en ons lievelinsrestaurant allebei weg zijn. We fietsen naar het hutje op het strand waar we vorig jaar geslapen hebben en ook dat is verlaten. Een buurman kan de eigenaar telefonisch bereiken en we mogen er slapen voor 12 euro. Ik ben ondertussen veel gewend en nergens vies van, maar dit zou ongezond zijn geweest: de schimmel staat op de lakens... hier is in geen maanden nog iemand binnen geweest en we vinden het allebei te erg om er te slapen. De lokatie is echter wel idyllisch, dus bellen we de man opnieuw met de vraag om te mogen kamperen op zijn terrein voor 5 euro en hij gaat akkoord. We hebben de baai nu helemaal voor ons alleen! Dus: kleren uit en het water in...
Geweldig geslapen, vroeg op, frisse duik en de fiets op na cornflakes met soyamelk. We fietsen richting zuiden en beginnen aan - voor ons - onontgonnen terrein. Dat is ook te merken: geen woord engels spreken ze hier en wij lijken wel aliens... wat een verschil! Om eten te bestellen wanen we ons opnieuw in China: de keuken in en wijzen. Aangekomen in Kantang rijdt een vriendelijke politieman ons voor naar een hotelletje: ja wadde: een hoerenkot! Op zich vinden we het niet erg om daar te slapen, maar er is geen enkel venster in de kamer , dus liever niet. We vinden iets anders, betaalbaar, maar om 21u begonnen de buren met karaoke: zelfs met oorstoppen niet te doen! Tot vroeg in de ochtend...
Weer op tijd weg en we beginnen aan onze eerste dag van 60km: bloedheet, maar een fijne dag. Voldoende drinken is de boodschap en als we er bijna zijn, stoppen we nog even voor een halve watermeloen. Als ik wil afrekenen wil de vrouw er niets van weten. Zodra je uit de toeristische zone bent, zijn ze nog niets veranderd die Thai.
We bereiken Hat Sam Ran met een heel ander strand: de zee blijft lang ondiep en de ondergrond modderachtig. Niet echt om in te zwemmen, maar veel leven in het voorste deel: krabben, eetbare schelpjes, ... We vinden een betaalbaar guesthouse en zijn er weer helemaal alleen. Als het 's avonds begint te gieten zijn we blij dat de eigenares met gebaren probeert duidelijk te maken dat ze voor ons kan koken. Het is de derde nacht op rij dat het fel regent. Hopelijk komen we dat niet tegen op de fiets. En vannacht... opnieuw karaoke grrr
Volgende morgen vertrekken we verder zuidwaarts en stoppen we aan de zee op nog 100km van Maleisië. Onderweg een gezwaai en 'hello' geroep van jewelste. Toeristen hebben ze hier nog nooit gezien, laat staan fietsers. Wel lokale thai die flink uitgedost een toertje maken na hun werk en Michel kan het niet laten een babbel met hen te doen. Als hij fietsers ziet... We vinden een betaalbare bungalow op 5m van de pier. Daar aanschouwen we het lossen en laden van de net gevangen vis en dan eten we in het enige restaurantje waar ik de keuken in duik in een poging iets te bestellen: een lekkere visschotel met rijst voor 5 euro (grote pint inbegrepen)
Met de boot naar Hat Yao is eens iets anders. Vorig jaar hebben we het hele stuk gefietst, maar dit is zeker even leuk. Alhoewel Michel geen liefhebber is van mindfulnes, leert hij het nu al doende. We proberen dit jaar onze 'vertrekdrang' te onderdrukken en meer van de plekken te genieten waar we zijn. Misschien minder kms, maar veel relaxer. Het wordt zowieso minder avontuurlijk, omdat Thailand en Maleisië 'makkelijker' reizen dan Cambodja en China bvb.
 |
| Hat Yao gezien vanop de boot |
 |
| "ons" strandje |
 |
| Pint gevonden!!! |
 |
| De eigenaar van dit kraam ging zijn zus halen om iets voor ons klaar te maken |
 |
| Hoe meer naar 't zuiden, hoe meer moslims |
Op Hat Yao ontdekken we dat het enige cafeetje en ons lievelinsrestaurant allebei weg zijn. We fietsen naar het hutje op het strand waar we vorig jaar geslapen hebben en ook dat is verlaten. Een buurman kan de eigenaar telefonisch bereiken en we mogen er slapen voor 12 euro. Ik ben ondertussen veel gewend en nergens vies van, maar dit zou ongezond zijn geweest: de schimmel staat op de lakens... hier is in geen maanden nog iemand binnen geweest en we vinden het allebei te erg om er te slapen. De lokatie is echter wel idyllisch, dus bellen we de man opnieuw met de vraag om te mogen kamperen op zijn terrein voor 5 euro en hij gaat akkoord. We hebben de baai nu helemaal voor ons alleen! Dus: kleren uit en het water in...
 |
| "Wa groeit er in onze hof?" |
 |
| A room with a view |
Geweldig geslapen, vroeg op, frisse duik en de fiets op na cornflakes met soyamelk. We fietsen richting zuiden en beginnen aan - voor ons - onontgonnen terrein. Dat is ook te merken: geen woord engels spreken ze hier en wij lijken wel aliens... wat een verschil! Om eten te bestellen wanen we ons opnieuw in China: de keuken in en wijzen. Aangekomen in Kantang rijdt een vriendelijke politieman ons voor naar een hotelletje: ja wadde: een hoerenkot! Op zich vinden we het niet erg om daar te slapen, maar er is geen enkel venster in de kamer , dus liever niet. We vinden iets anders, betaalbaar, maar om 21u begonnen de buren met karaoke: zelfs met oorstoppen niet te doen! Tot vroeg in de ochtend...
Weer op tijd weg en we beginnen aan onze eerste dag van 60km: bloedheet, maar een fijne dag. Voldoende drinken is de boodschap en als we er bijna zijn, stoppen we nog even voor een halve watermeloen. Als ik wil afrekenen wil de vrouw er niets van weten. Zodra je uit de toeristische zone bent, zijn ze nog niets veranderd die Thai.
We bereiken Hat Sam Ran met een heel ander strand: de zee blijft lang ondiep en de ondergrond modderachtig. Niet echt om in te zwemmen, maar veel leven in het voorste deel: krabben, eetbare schelpjes, ... We vinden een betaalbaar guesthouse en zijn er weer helemaal alleen. Als het 's avonds begint te gieten zijn we blij dat de eigenares met gebaren probeert duidelijk te maken dat ze voor ons kan koken. Het is de derde nacht op rij dat het fel regent. Hopelijk komen we dat niet tegen op de fiets. En vannacht... opnieuw karaoke grrr
Volgende morgen vertrekken we verder zuidwaarts en stoppen we aan de zee op nog 100km van Maleisië. Onderweg een gezwaai en 'hello' geroep van jewelste. Toeristen hebben ze hier nog nooit gezien, laat staan fietsers. Wel lokale thai die flink uitgedost een toertje maken na hun werk en Michel kan het niet laten een babbel met hen te doen. Als hij fietsers ziet... We vinden een betaalbare bungalow op 5m van de pier. Daar aanschouwen we het lossen en laden van de net gevangen vis en dan eten we in het enige restaurantje waar ik de keuken in duik in een poging iets te bestellen: een lekkere visschotel met rijst voor 5 euro (grote pint inbegrepen)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten