Dagen voor de grote stilte
In Lovina vinden we een bungalow aan de zee gerund door een oostenrijker. Michel is niet meer uit het zwembad te krijgen (in de zee valt hier niet te zwemmen) en we zijn er bijna alleen. We blijven hier twee dagen hangen. Naar Balisese normen is de eigenaar niet echt vriendelijk, maar daar storen we ons niet aan. Voor ons is dit pure luxe voor het waanzinnig bedrag van 15 euro voor beiden, ontbijt inbegrepen.
's Avonds eten we in de beste ikan bakar (gegrilde vis) tot nu toe. Ze hebben niets anders op het menu, maar dat is slim, want het is heerlijk.
Na twee dagen rijden we in oostelijke richting het eiland rond en maken onderweg een ceremonie mee. Altijd mooi: muziek, gezang, kledij, ...
Aangekomen in Amed wordt het beetje zoeken tussen de chique resorts, maar we vinden de ideale plek. Weer aan het strand, met op 25m in het water de gezonken 'liberty.' De zee is te wild om nu naar schip te zwemmen, maar 's ochtends doen we dat wel en snorkelen we tussen het koraal-vislandschap dat zich op het wrak heeft genesteld. Ongelooflijk hoe de natuur dat schip heeft opgenomen in de onderwaterwereld.
We fietsen de volgende dag slechts 20km, maar bloedheet en flink op en neer om te geraken aan een leuke plaats waar we twee dagen moeten blijven. Ja, moéten, want op 30 maart is het dé grote jaarlijkse ceremonie, dan loopt Bali vol stoeten met grellige grappige beelden om de boze geesten te verjagen... en de volgende dag is het 'silence day' wat wil zeggen dat er geen beweging mag zijn op straat, ook niet van een fietser. Alles is dan gesloten en geen mens komt buiten. Geen auto's, geen scooters, geen niemendalle. Wij hebben een eco-bungalow gevonden op het strand. Zeer speciaal opgevat, volledig gebouwd in bamboe, badkamer in openlucht, (geen internet). Hier kunnen we twee dagen blijven.
Zwemmen, snorkelen en 's middags wandelen we richting dorp. We gaan niet echt tot aan de stoet, want we merken dat er nogal gedronken wordt en vermits de bestuurders van de scooters ofwel 10j zijn, ofwel te veel op hebben, is het niet verstandig om daar tussen te gaan rijden. Onderweg is er een lokale kleinere ceremonie met mooie muziek.
Op silence day wordt normaal ook niet gesproken en het personeel van ons resort lost dat op door de bestellingen fluisterend op te nemen. Schattig.
Het is hier zalig vertoeven, Bali is een eiland om terug naar toe te komen. Ondanks het toeristisch imago, heeft het zijn eigenheid weten te bewaren.
In Lovina vinden we een bungalow aan de zee gerund door een oostenrijker. Michel is niet meer uit het zwembad te krijgen (in de zee valt hier niet te zwemmen) en we zijn er bijna alleen. We blijven hier twee dagen hangen. Naar Balisese normen is de eigenaar niet echt vriendelijk, maar daar storen we ons niet aan. Voor ons is dit pure luxe voor het waanzinnig bedrag van 15 euro voor beiden, ontbijt inbegrepen.
 |
| met muziek en pint in de hand kom ik door heel ... |
 |
| concurrentie in het zwembad |
's Avonds eten we in de beste ikan bakar (gegrilde vis) tot nu toe. Ze hebben niets anders op het menu, maar dat is slim, want het is heerlijk.
Na twee dagen rijden we in oostelijke richting het eiland rond en maken onderweg een ceremonie mee. Altijd mooi: muziek, gezang, kledij, ...
Aangekomen in Amed wordt het beetje zoeken tussen de chique resorts, maar we vinden de ideale plek. Weer aan het strand, met op 25m in het water de gezonken 'liberty.' De zee is te wild om nu naar schip te zwemmen, maar 's ochtends doen we dat wel en snorkelen we tussen het koraal-vislandschap dat zich op het wrak heeft genesteld. Ongelooflijk hoe de natuur dat schip heeft opgenomen in de onderwaterwereld.
 |
| de fiets van Michel wordt moe naar het einde van de reis toe |
We fietsen de volgende dag slechts 20km, maar bloedheet en flink op en neer om te geraken aan een leuke plaats waar we twee dagen moeten blijven. Ja, moéten, want op 30 maart is het dé grote jaarlijkse ceremonie, dan loopt Bali vol stoeten met grellige grappige beelden om de boze geesten te verjagen... en de volgende dag is het 'silence day' wat wil zeggen dat er geen beweging mag zijn op straat, ook niet van een fietser. Alles is dan gesloten en geen mens komt buiten. Geen auto's, geen scooters, geen niemendalle. Wij hebben een eco-bungalow gevonden op het strand. Zeer speciaal opgevat, volledig gebouwd in bamboe, badkamer in openlucht, (geen internet). Hier kunnen we twee dagen blijven.
 |
| Voorbeeld van een beeld dat ze ronddragen op 30 maart |
 |
| zicht van uit onze hut om 8u 's ochtends |
Zwemmen, snorkelen en 's middags wandelen we richting dorp. We gaan niet echt tot aan de stoet, want we merken dat er nogal gedronken wordt en vermits de bestuurders van de scooters ofwel 10j zijn, ofwel te veel op hebben, is het niet verstandig om daar tussen te gaan rijden. Onderweg is er een lokale kleinere ceremonie met mooie muziek.
 |
| De priesters wijden de offers in |
 |
| muziek |
 |
| kinderen houden ook hier van ijsjes :-) |
Op silence day wordt normaal ook niet gesproken en het personeel van ons resort lost dat op door de bestellingen fluisterend op te nemen. Schattig.
Het is hier zalig vertoeven, Bali is een eiland om terug naar toe te komen. Ondanks het toeristisch imago, heeft het zijn eigenheid weten te bewaren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten